Kanadım Kırık Olsa da…

Rukiye Türeyen'in İlk Kitabı
Bu haber 2018-04-04 20:33:01 eklenmiş ve 917 kez görüntülenmiştir.

Kanadım Kırık Olsa da…

 

Soğuk bir aralık ayında dünyaya gelmişim, sene 1980… 

Henüz 3 aylıkken küçücük bedenimi ateşler sarmış…

Anne babam hastaneye götürdüklerinde doktorlar umut vermemiş ama ben umuda hiç küsmedim. Gezdirmeyin doktor doktor dediklerinde kışın ortasında bedenimi sarıp sarmalayan ateş gitmişti. Ardında hasarlı, yıkık dökük bir beden bırakarak… 

Depremin ardından yıkılmış binaya benziyordu.

Bebektim anlamıyordum. Engelimle yaşım ilerledikçe tanışıyordum.

Mesela oyun, okul, kimsenin yardımı olmadan dışarı çıkmak gibi…

En acısı da adım atamamaktı. Tabii küçükken. İnsan küçükken her şeye katlanamıyor.

Gezmek istiyor, yardım almadan adımlamak ister yürümek hatta koşmak ister.

Küçüksün çünkü. Anlamıyorsun engel nedir bilmiyorsun.

Beden bende değil, ben bedendeydim. Yani ben bedenimi değil, bedenim beni yönetiyordu. Ben büyüdükçe bedenim de büyüdü benimle…

Engelimi hissettirmedi bana. Sadece sağ tarafım biraz küçük kalmıştı.

Sol tarafımda ise karnımın üst kısmı yukarıya doğru çıkıktı ve bu kaburgamdı.

Hasar kalmıştı bedenimde dediğim gibi…

Bir ateş nelere yol açmıştı…

 

Ailem, bir engelli ailesiydi artık…

En zor iş ise anneme düşmüştü…

Benim 4 kardeşim vardı. Onların içinde bir ben çürük elmaydım.

Ortanca kardeşimin ismi Kader. Benim ikinci annem gibiydi.

Okuldan gelir, beni tekerlekli sandalyeye bindirip gezdirirdi.

Oyun oynarken bile beni yanından ayırmazdı. Kendisi nereye gidiyorsa beni de yanında götürürdü. O’na Kaderim diyordum…

O ve diğer kardeşlerim bana engelimi hissettirmemişlerdi. Seneler geçiyordu. Engelimle birlikte büyüyorduk. Daha da zorlaşıyordu hayat ben ve ailem için. Beden küçükken daha kolay kaldırılıp, kolayca gezdiriliyordum.

Bedenim büyüdükçe boynumu tutamaz olmuştum. Vücudum başımı taşıyamıyordu.

Tekerlekli sandalyeme oturamıyordum… Başım yığılıveriyordu sol omzuma doğru.

Çuvalın ağzını bırakırsın düşer ya başım da öyleydi. Bir tek babam kaldırıyordu, o da gündüzleri kahvehanede çaycılık yapıyordu. 18 yaşımda yatağa bağlı engelli bir bireydim artık. O zamanlar bilgisayar kullanmıyordum. Sıkılınca, altı delik beyaz bir sandalyem vardı, onda oturuyordum. Normal sandalyelere oturamıyordum. Hemen kayıveriyordum.

Annem ve kardeşim beni birlikte kaldırıp altı delik beyaz sandalyeme oturtturuyorlardı.

Bilgisayar kullanmaya 2007 yılında başlamıştım. Hiç okul hayatım olmadı.

Gazeteleri önüme alır, dayımın yardımlarıyla okumaya çalışırdım. Harfleri birleştirmek zor gelse de başarmıştım. Bilgisayar kullanımında da pek yardım almamıştım. İnternete ilk girdiğimde baktığım konular ‘İslam’da engellilerin yeri’ ve ‘Ahirette engelliler’ idi. O zaman kendimden utanmış ve kendime kızmıştım. Benim çürük elma gibi gördüğüm engelim, ahirette engelsiz insanların “Keşke ben de dünyada engelli olsaydım” diyecek kadar kutsalmış. İşte o zaman anlamıştım… Engelimin bir çürük değil de Yüce Allah tarafından bahşedilmiş bir nimet olduğunu…

Bilgisayar kullanmaya başladığımda, bu benim için dört duvar arasından dışa açılan bir pencere olmuştu. Üstelik o pencerenin önünde de oturmama gerek yoktu. Yattığım yerden her yeri görebiliyordum…

 

2014 yılında amatörce yazarlığa başlamıştım. Senaryo yazmayı seviyordum. 20’li yaşlardaydım… O yaşlarda daktilo sevdam vardı. Daktilom olsa da senaryo yazsam diyordum hep. Daktilom değil fakat bilgisayarım olmuştu. Artık istediğim kadar hikâye yazabilecektim. 

Sonra ilk senaryoma başladım… Bilgisayarı aldığım gün.

 

“Kanadı Kırık Melek” … Evet, onun kanadı kırılacaktı. Melek, güzeller güzeli Melek’in hikâyesini yazdım. Melek kim miydi? O herhangi bir genç kızdı. Yaşamın çeyreğinde engellerle tanışan bir kız. İnsandık ve başımıza neler gelebileceğinden habersiz sürdürüyorduk hayatımızı. Melek de başına gelecekleri bilmeden yaşamını sürüyordu.

İlk hikâyemin yazımı 2 sene sürmüştü. Sonrasında sponsor aramıştım fakat arayışlarım karanlık sokağa çıkıyordu. Önümdeki ışıkta yavaş yavaş sönüyordu. Ben yine de umudumu kesmemiştim. Yaşadıkça umut vardı… Benim için yaşam zaten bir umuttu. Engeller vardı yolumda evet, fakat kolay elde edilen şeyler çabuk yitirilirdi. Zorluklarla kazanılansa kaybedilmeyecek kadar değerliydi…

 

Umut iç dünyamın karanlık köşesinde filizlenip karanlığın inadına ışıklarını saçıyordu.

Günler geçiyordu, bense bir yönümü daha keşfetmiştim. Şiir yazmaya da başlamıştım artık.

Kendi yeteneklerimi kendim keşfeder olmuştum. Vücudumda kullanabildiğim tek uzvum sol elimin işaret parmağıydı. Onunla bir takım gibiydik. İkimiz makaleler, şiirler, hikâyeler yazıyorduk…

 

Bir gün öyle bir şey oldu ki, kötü niyetli insanların arasından süzülüp gelmişti. Hala iyi insanlar vardı ve dünya onların sayesinde ayakta duruyordu. Kendisi bana ilk kitap teklifi yaptığında, inanamamıştım. Güven, ailem ve benim için önemliydi. Başta güvenememiştim ama zamanla güvenimi kazandı. Beni ziyarete geldiğinde o güven iyiden iyiye arttı…

 

Bu kişi, Egemen Yayın Evi’nin sahibi Fahrettin Yüksel’di ve o aynı zamanda bir maden mühendisiydi. Hobi olarak başlamıştı kitap basımına. Sonraları engelli bireylere ulaşarak

Onların kitaplarını hiçbir ücret talep etmeden basmaya başlamıştı. Bir nevi engelli bireylerin hayallerini gerçekleştiriyordu. Şimdi sıra bendeydi, benim hayalimdeydi. Çok yakında kitabım çıkacaktı ve ben çok heyecanlıydım…

 

Ziyarete gelirken yanında bir polis arkadaşını da getirmişti. Polisleri sevdiğimi, eğer beden sağlığım yerinde olsaydı polis olmak istediğimi biliyordu…

 

Kitabımdan bahsetmem gerekirse, farklı hikâyelerden oluşan bir kitap…

Bir tane uzun hikâye mevcut, diğer hikâyeler kısa kısa…

Uzun hikâyemin ismi Kanadı Kırık Melek olduğu için kitabın ismi, Kanadı Kırık Melek’in Kanadına Takılanlar…

 

Rukiye Türeyen!

 

Kitabını almak için 

1- https://urun.n11.com/oyku/kanadi-kirik-melekin-kanadina-takilanlar-P247133614

 

2- https://urun.n11.com/oyku/kanadi-kirik-melekin-kanadina-takilanlar-P247132963

 

BEĞENİ SAYFAM. https://www.facebook.com/rukiye.tureyen.yazar/

ETİKETLER : rukiye tureyenin kitabı çıktı yeni çıkanlar
Yorumlar
Adınız :
E-Mail :
Başlık :
Yorumunuz :
Güvenlik :
Değiştir  
Mobil
Şevki Can 2018-04-07 01:35:26
Siparişi verdim heyecanla bekliyorum.
Mobil
Fatma Çetin Kabadayı 2018-04-04 22:29:52
Tebrik ediyorum gönülden. İnşallah çok okunur. Şunu iyi biliyorum ki insan yaşadıklarını da satırlarına yerleştiriyor farkına varmadan. Ve gerçek duygular okuru derinden etkiliyor. Daha nice eserlere.
Toplam 2 yorum. Tüm yorumları okumak için tıklayın.
Diğer KÜLTÜR - SANAT haberleri
Köşe Yazarları
 ‹ 
 › 
E-Mail Bülten Kaydı
Arşiv Arama
- -
Anket
Cantürk Haber'i Okuma Sıklığım ...
Hep Açıktır
Haftada En Az Bir Defa
2 Günde Bir
Her Gün En az 1 Kere
15 Günde Bir
Ayda Bir
İlk Defa Okuyorum
Cantürk Haber
© Copyright 2015 Cantürk Haber Sitesi. Tüm hakları saklıdır. Bu site Final Bilişim Final alt yapısı ile yapılmıştır.
TAVSİYE SİTELER
Cantürk FM Dinle
Arabesk Alemi Dinle
GÜNDEM
Kadına Şiddet
Trafik Kazaları
Seçimler
SPOR
Beşiktaş
Galatasaray
Fenerbahçe
Trabzonspor
SİYASET
Devlet Bahçeli
Başbuğ Alparslan Türkeş
EĞİTİM
Eğitim Haberleri
Milli Eğitim Bakanlığı
Engelli
pendik evden eve nakliyatkartal evden eve nakliyattuzla evden eve nakliyatevden eve nakliyat